أَخَذَ الزُّهْدَ بِطَرَفَيْهِ . » « 1 » تمام زهد در دو كلمه از قرآن است خداوند سبحان مىفرمايد : « تا بر آن چه از دستتان رفته ، اندوهگين نگشته و از آن چه به شما عطا مىفرمايد ، شادمان نگرديد . » و هر كس بر آن چه گذشته اندوهگين نگردد و به آن چه كه در آينده مىآيد شادمان نگردد ، مسلّماً دو سوى [ و تمام ] زهد را بر گرفته و حايز گرديده است . بنابراين ، حديث : « أَلدُّنْيا سِجْنُ الْمُوءْمِنِ . » « 2 » ؛ ( دنيا ، زندان مؤمن است ) ، بر خلاف اين فراز دعا نيست ؛ زيرا مؤمن تا در اين جهان است ، در كشاكش عالم عنصرى و پيامدهاى آن قرار دارد و روحش از پرواز به سوى عالم قدس - به سبب توجّه اضطرارى به شهوات جهان مادّى و تعلّقات آن - در زندان به سر مىبرد . ( 334 ) « أَللَّهُمَّ ، رَبَّ هذِهِ اللَّيْلَةِ الْعَظِيمَةِ ! كَما عَصَمْتَنِى مِنْ مَهاوِى الْهَلَكَةِ وَ اسْتَوْجَبْتَ مِنَّى الْحَمْدَ عَلَى الدَّلالَةِ عَلَى الْحَمْدِ ، وَ اتِّباعِ أَهْلِ الْفَضْلِ وَ الْمَعْرِفَةِ ، وَ التَّبَصُّرِ بِأَبْوابِ الْهُدى وَ لَوْلاكَ ، مَا اهْتَدَيْتُ إِلى طاعَتِكَ ، وَ لاعَرَفْتُ أَمْرَكَ ، وَلاسَلَكْتُ سَبِيلَكَ ؛ فَلَكَ الْحَمْدُ كَثيراً ، وَ لَكَ الْمَنُّ فاضِلًا ، وَ بِنِعْمَتِكَ تَتِمُّ الصّالِحاتُ . » « 3 » خدايا ! اى پروردگار اين شب بزرگ ! چنان كه مرا از افتادن در پرتگاه‌هاى هلاكت نگاه داشتى و به واسطه‌ى رهنمون گرديدن بر ستايش و پيروى

--> ( 1 ) . نهج‌البلاغه ، حكمت 439 . ( 2 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 4 ، ص 363 . ( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 160 .